استیفن کارپمان(Stephen Karpman)، روانپزشک، ایده‌ی مثلث غم انگیز را در روابط افراد مطرح کرده است. کارپمان پس از آن که مشاهده کرد که در دنیای خارج، هفتاد درصد رفتارهای متقابل ما میان یک والد درونی محدود کننده و منفی و یک کودک درونی مطیع یا سرکش که در جست و جوی والدی حمایت کننده است رخ می‌دهد، سه نقش قربانی، آزاردهنده و نجات دهنده را مطرح کرد. از آنجا که برای یک رفتار متقابل حداقل دو نقش لازم است، او این سه نقش را به صورت مثلث نشان داد، با فرض اینکه میان این سه رأس ارتباط دائمی وجود دارد. مثال زیر برای درک این مفهوم روشن کننده است:
«شخص معتادی که به بازی قربانی اعتیاد بودن می‌پردازد و مورد اهانت، توهین، بی توجهی پزشکی و حتی خشونت مأموران پلیس قرار می‌گیرد، در واقع در جستجوی یک نجات دهنده است. نجات دهنده با دست و دلبازی و بدون توقع اقدام به نجات معتاد می‌کند، بدون آن که توجه داشته باشدکه آیا این معتاد می‌خواهد با او همکاری کند و اعتیاد را کنار بگذارد یا خیر. نجات دهنده پس از چند بار شکست، مأیوس و عصبانی می‌شود، تغییر نقش می‌دهد و به آزاردهنده تبدیل می‌شود. همه را متهم می کند، به همه توهین می‌کند، به معتاد بی توجهی می‌کند و به تنبیه او می‌پردازد. معتاد هم به این طریق تغییر نقش می‌دهد و از قربانی تبدیل به آزاردهنده می‌شود و به حمله‌ی متقابل می‌پردازد. معتاد به نجات دهنده‌ی سابق خود ناسزا می‌گوید و به خشونت می‌پردازد و اورژانس و پلیس لازم می‌شود. کسی که با نقش نجات دهنده شروع کرد، هم اکنون قربانی است. تغییر نقش ها به این ترتیب حول این مثلث غم انگیز دور می زنند.»